تنبور

    متشکل از دو واژه تنب به معنی (برآمدگی) و پسوند " ور "( دارنده) ساخته شده است. از این ساز می توان به سازی محلی با دسته ای بلندتر از سه تار و کاسه ای بزرگ تر و منحنی تر از سه تار دارای دو یا سه سیم و چهارده پرده که به فاصله اکتاو در ساز پرده بندی شده تعبیر نمود.

     تنبور را با پنجه می‌نوازند و این خود دلیلی است بر ارتباط خانوادگی تنبور و دوتار محلی که آن را نیز با پنجه می‌نوازند و سه تار که آن نیز با انگشت به صدا در می آید . جنس کاسه و صفحه آن از چوب توت و دسته‌اش از چوب گردو می‌باشد. تنبور در مناطق یارسان‌نشین دارای تقدسی خاص است چنانچه نوازندگان قبل از شروع و در خاتمه دستانش را می‌بوسند. اوج شکوه و عظمت تنبور در قرن پنجم هجری یعنی حضور در سپاه معروف و متشکل از نهصده شاه‌خوشین بوده و از آن زمان تاکنون در جای‌ جای ایران، تنبور را ساز شاه‌خوشینی نیز نامیده‌اند. از یافته‌های باستان‌شناسان می‌توان ادعا کرد که این ساز قدمتی ۶۰۰۰ ساله دارد و از اسناد مهم تاریخی مجسمه‌ای است در حوالی مقبره دانیال نبی (ع) واقع در شوش. شاید نتوان دقیقاً زمان اختراع این ساز را معین نمود، اما می‌توان گفت ساخت تنبور از قرن‌ها پیش از ظهور اسلام رواج داشته‌ است.

نرم افزار مدیریت آموزشگاه موسیقی | موزیک آکادمی